زمین:

زمین یکی از سیاره های منظومه شمسی است. زمین از آن رو با بقیه سیاره ها فرق دارد که در جو آن اکسیژن هست و در نتیجه زیستن در آن امکان پذیر شده است. زمین مداری بزرگ، سالی یکبار به دور خورشید می گردد. این گردش باعث پیدایش فصل های می شود. زمین همچنین در طول هر 24 ساعت یکبار به دور خود می چرخد. این چرخش نیز باعث پیدایش روز(در طرف رو به خورشید) و شب (وقتی همان طرف از خورشید دور می شود)است.

زمین در فضا:

اگر زمین با بسیاری از سیاره ها مقایسه شود، بسیار کوچک است. سیاره های عطارد، زهره، مریخ، پلوتون از زمین کوچکترند ولی مشتری و زحل صدها بار از زمین بزرگترند. از دهه ی 1960 به این طرف توانسته ایم زمین را از فضا ببینیم. عکس هایی را که ماهواره ها از زمین گرفته اند، آن را کره آبی رنگ نشان می دهد که قسمت های زیادی از سطحش را ابرهای چرخان پوشانده است. با نگاهی دقیق تر می توان شکل قاره ها، رشته کوه های پوشیده از برف و حتی رودخانه و شهرها را مشاهده کرد.

منشأ زمین

درباره پیدایش عالم اطلاع چندانی نداریم. رایج ترین توضیحی که در این مورد آورده شده ، نظریه « انفجار بزرگ» است. بر اساس این نظریه انفجاری عظیم در گذشته های دور صورت گرفت که در نتیجه آن ذرات گاز و غبار  در همه جهت شروع به چرخیدن کردند به تدریج کهکشان ها و منظومه ها از این توده عظیم بوجود آمدند. منظومه شمسی ما نیز در حدود 5 میلیارد سال پیش شکل گرفته است. زمین نیز در همان زمان به صورت توده ای داغ درآمد. سپس آرام آرام شروع به سرد شدن کرد به طوریکه پوسته ای روی آن تشکیل شد. احتمالاً ضخامت پوسته اولیه زمین بسیار اندک بوده است. سنگ های مذاب دردمایی بین 800 تا 1500 در جه سانتی گراد جامد می شوند. پس لابد دمای سطح زمین اولیه بسیار زیاد بوده است.

زمین اولیه جو نداشت. گازهایی از دهانه های آتشفشان خارج می شد در سطح زمین پراکنده شد و جو اولیه را بوجود آورد. در این جو اولیه ، اکسیژنی وجود نداشت. نخستین جاندار در حدود 3 میلیارد سال پیش از اکسیژن آزاد جو استفاده نمی کرد. بعد ها گیاهان سبز پدید آمدند اکسیژن حاصل از فرآیند فتوسنتز را به هوا فرستادند و آن را به جو افزودند.