زهره:

ستاره صبحگاهی، ستاره شامگاهی:

زهره پرنورترین سیاره در میان ستارگان و سیارات آسمان است. فقط خورشید و ماه از آن پرنورترند. برخلاف بسیاری از سیارات، زهره در آسمان هرگز از خورشید فاصله چندانی نمی گیرد و از این رو فقط پیش از طلوع یا پس از غروب آفتاب دیده می شود. هنگامی که در شرق خورشید قرار می گیرد، همچون جواهر در آسمان شامگاهی می درخشد و به ستاره شامگاهی موسوم است. هنگامی که در غرب خورشید است، پیش از سپیده دم می درخشد و ستاره صبحگاهی نامیده می شود.

در دوران کهن، ستاره صبحگاهی و ستاره شامگاهی را دو ستاره متفاوت می پنداشتند، حتی آن ها را به نام های متفاوت موسوم کردند، پیش از آنکه توجه کنند که این دو « ستاره» هیچگاه در یک زمان در آسمان دیده نمی شوند. امروزه ما می دانیم که آن ها یک سیاره هستند، نه دو سیاره.

این جرم آسمانی به  سبب درخشش دلپذیرش به نام ونوس، الهه زیبایی عشق موسوم شد.

مطالعه زهره:

بابلیان در گذشته متوجه حرکت زهره در آسمان شده بودند و به حرکت سایر سیارات در آسمان نیز توجه داشتند. این توجه سبب پیشرفت علم ستاره شناسی  و ریاضیات شد. بطلمیوس، ستاره شناس یونانی، محل زهره و سایر سیارات را در تمام اوقات مشخص کرد. تنها خطای او این بود که زمین را مرکز منظومه شمسی قرار داد و معتقد بر این بود که خورشید و سیارات دیگر
به گرد زمین می گردند.

  گالیلئو گالیله ، ستاره شناس ایتالیایی، نخستین کسی بود که برای مشاهده اجسام در آسمان از تلسکوپ استفاده کرد. در سال 1610، زهره را مورد مطالعه قرار داد و متوجه شد که این سیاره مانند قمر زمین،دارای اهله است: گاهی به صورت قرص کامل است، زمانی نیمی از آن روشن است و زمانی دیگر به صورت هلال دیده می شود. بر اساس نظریه قدیمی که همه چیز بر گرد زمین می گردد، لازم بود که زهره همیشه به یک حالت دیده می شود. این واقعیت که زهره تغییر حالت می داد به اثبات این قضیه کمک کرد که سیارات و از جمله زمین به دور خورشید
 می گردند.

زهره – خواهر زمین است؟

این واقعیت که زهره دارای لایه ضخیمی از ابر است در ذهن کسان بسیاری این فکر را پیش آورد که باید آب فراوانی در سطح آن وجود داشته باشد. زهره از زمین به خورشید نزدیکتر است با وجود آنکه این نزدیک تر بودن سبب می شود که زهره حرارت خورشید را بیشتر از زمین جذب کند. دانشمندان بر این تصور بودند که ابرهای زهره نور خورشید را منعکس می کند و مانع زیاد گرم شدن سطح آن می شود.

برخی از دانشمندان و بسیاری از نویسندگان داستان های علمی-تخیلی مریخ را سیاره ای پیر ، یعنی صورتی از زمین در آینده ای دور تصویر می کردند. آنان زهره را نیز سیاره ای جوان
می دانستند و آنان را بیشتر مشابه زمین در دوران پیش از تاریخ و در عصر دایناسورها تصور
 می کردند.

آنان زهره را دنیایی گرمسیر با اقیانوس هایی گرم و حیات گیاهی و جانوری فراوان تصویر
می کردند چون زهره تقریباً هم اندازه زمین است، بسیاری از مردم آن را خواهر توأمان زمین
می دانستند.

دوقلوی زمین یا خطایی در تعیین هویت:

کاوشگرها همگی  یک چیز را مشخص کرده اند، زهره خواهر دوقلوی زمین نیست. زهره، بجز اندازه اش، از سایر جهات کاملاً با زمین متفاوت است. زهره به حدی داغ است که نمی تواند اقیانوسی پر از آب با صورت هایی از حیات بدان صورت که در زمین موجود است در آن وجود داشته باشد. سطح آن کاملاً خشک و بایر است.

جو زهره نیز کاملاً با جو زمین فرق دارد. در واقع تقریباً از هر لحاظ با جو زمین فرق دارد.
 هوای زهره از 98 درصد دی اکسید کربن (گاز کربنیک) و کمی نیتروژن(ازت) تشکیل شده است. هوای زمین شامل 78 درصد نیتروژن، 21 درصد اکسیژن و کمتر از یک دهم درصد
 دی اکسید کربن است.

با معیارهای زمینی، زهره دارای هوای غریبی است. نوری که از ابرهای زهره رد می شود، یک ششم نور سطح زمین است، بنابراین سطح زهره همواره تیره است. فشار جو زهره هشتاد و هشت برابر جو زمین است. رعد و برق دائمی در ابرهای آن صورت می گیرد. باران اسیدی از آسمان می بارد ولی هرگز به سطح آن نمی رسد. گرمای سوزان، قطره های باران را قبل از رسیدن به زمین تبخر میکند.

سیاره معکوس:

مارینو 2 عجایب درباره زهره کشف کرده است. این کاوشگر با ارسال امواج رادیویی از درون ابرها به سطح زهره و ثبت پژواک آن ها کشف کرد که حرکت وضعی زهره بسیار کند است. 243 روز طول می کشد تا زهره یک بار دور محورش بچرخد، در حالی که زمین این عمل را فقط طی 24 ساعت انجام می دهد.

علاوه بر این، زهره درست در جهت  عکس حرکت وضعی زمین می چرخد. زمین و بیشتر سیارات دیگر در خلاف جهت حرکت عقربه ساعت از غرب به شرق می چرخند، ولی زهره در جهت حرکت عقربه ساعت از شرق به غرب می چرخد.

(با تشكر از همكاري هاي نورين عزيز)