نپتون يا هشتمين سياره از جانب خورشيد را ، يوهان گاله ، اختر شناس آلماني در سال 1846كشف كرد. وي اين سياره را بر اساس پيش بيني هاي محاسباتي اوربن ، اخترشناس فرانسوي و جان ادمس، اختر شناس انگليسي يافت . فاصله ي اين سياره از خورشيد ، به قدري زياد است كه ( در حدود 4.5ميليارد كيلومتر) رصد آن را دشوار ميسازد . تا اين اواخر دانسته ها درباره ي اين سياره بسيار اندك بود. در سال 1989 وياجر 2 ، كاوشگر فضايي آمريكا به نپتون رسيد و به پاسخهايي در باره ي اين گوي اسرار آميز و زيبا دست يافت . نپتون سياره اي بزرگي به جرم 17 برابر جرم زمين و قطر استوايي در حدود 50000km است.

نپتون كمي سريعتر از زمين به دور خود ميچرخد ، و روز آن اندكي از 19 ساعت بيشتر است، حال آنكه هر دور كامل حركت انتقالي آن به دور خورشيد در حدود 164 سال زميني است.

نپتون آبي رنگ است ، از همين رو به آن رب النوع رومي درياها ميگويند . در واقع وجود گاز متان آن را به رنگ سبز آبي دراورده است . لايه ي ضخيم بيروني جو اين سياره به شدت سرد (-212 درجه ي سلسيوس ) است و از هيدروژن هليم و متان تشكيل شده است. در زير اين لايه ي جوي ، اقيانوسي از آب ، آمونياك و متان جامد و يونيده ( داراي بار الكتريكي ) قرار دارد . زير اين اقيانوس كه ژرفاي آن به هزارها كيلومتر ميرسد ، هسته اي از آهن سنگي قرار گرفته است.

نپتون در معرض شديدترين بادهاي منظومه ي خورشيدي قرار دارد . اين سياره لايه اي از ابرهاي سطحي آبي رنگ دارد كه به همراه باد در پيچ و تاب اند و لايه ي بالاتر ديگري شامل ابرهاي سفيد و تنك از بلورهاي متان دارد كه همراه با سياره ميچرخند . در سطح اين سياره سه منطقه ي توفاني در منطقه ي آبي تيره ، تقريبا به اندازه ي زمين و معروف به لكه ي تاريك بزرگ است، توفان ديگري كه لكه ي كوچك خوانده ميشود تقريبا به اندازه ي ماه ماست. بعد از آن اسكوتر ( روروك) يا توفان كوچك سفيد رنگ و تيز رويي است كه به نظر ميرسد در حال تعقيب كردن ديگر توفانهاي گرداگرد سياره است .

در سالهاي بعد از كشف نپتون به همان روشهاي تلسكوپي متعارف، اين واقعيت آشكار شد كه اين سياره از لحاظ ابعاد ، جرم ،چگالي ، تركيب و قرينه شبيه اورانوس است ، اما اين تكنيكهاي تلسكوپي در خصوص جزئيات راس ابري نپتون شواهد زيادي در اختيار ما نميگذاشتند . با تكامل تكنيكهاي فرو سرخ گشايش رمزهاي اين سياره هم شروع شد. دماي راس ابري نپتون بيشتر از دمايي است كه در ارتباط با فاصله اش از خورشيد انتظار ميرود (برآورد كنوني از دماي راس ابري اين سياره 60K است) . در واقع اين سياره 2.5 برابر گرمايي را كه از خورشيد دريافت ميكند ، ميتاباند. واقعيتي كه شبيه است به مورد مشتري و زحل ، اما اورانوس چنين شباهتي با آن ندارد . به علاوه نشانه اي از چهره هاي راس ابري در داده هاي حاصل از تكنيكهاي فرو سرخ نشان داده شده است.

مرحله ي بعدي اين كشف يكي از بزرگترين شاهكارها و اعجازهاي نوع بشر به شمار آمد: توانايي طراحي سفينه اي فضايي كه در تمام طول 12 سال سفرش در منظومه ي شمسي از فرماندهي زميني هدايت شود و سرانجام با اين دنياي سرد ، كه خورشيد را در فاصله اي بيش از چهار ميليارد كيلومتري دور ميزند، مواجه كند و نمايي نزديك از ان به دستمان برساند. ويجر دو در اوت1989 به حدود 4800KM راسهاي ابري نپتون رسيد و جزئياتي را فاش كرد كه به كمك روشها و تكنيكهاي قبلي فقط اشاره هايي به آن شده بود.